મુંબઈ: ફિલ્મ નિર્માતા-દિગ્દર્શક શેખર કપૂરે સોશિયલ મીડિયા પર એક પોસ્ટ શેર કરીને પોતાના બાળપણની યાદો તાજી કરી. તેમણે એ દિવસો યાદ કર્યા જ્યારે દિલ્હી પ્રદૂષણ મુક્ત હતું અને રાત્રે આકાશમાં તારાઓ ચમકતા હતા અને તાજી પવન ફૂંકાતા હતા. શેખર કપૂરે પોતાના બાળપણને યાદ કરતા ખુલ્લા આકાશની તસવીર સાથે લખ્યું, "એક સમય હતો જ્યારે દિલ્હી પ્રદૂષિત શહેર નહોતું. ઉનાળામાં, અમે અમારા એક માળના મકાનના ટેરેસ પર ખુલ્લા આકાશ નીચે સૂતા હતા. તારા એટલા તેજસ્વી હતા કે પુષ્કળ પ્રકાશ આવતો હતો. હું લગભગ નવ વર્ષનો હતો અને જિજ્ઞાસાથી તારાઓ જોતો હતો. તારાઓ અને આકાશગંગા વિશે, હું મારી માતાને પૂછતો - અવકાશ કેટલું દૂર છે? તે કહેતી - ખૂબ દૂર."શેખર કપૂરે કહ્યું, "હું એવી ઉંમરે હતો જ્યારે શિક્ષણ મારા મન પર અસર કરવા લાગ્યું હતું. મને શીખવવામાં આવ્યું હતું કે કોઈપણ વસ્તુ અસ્તિત્વમાં રહે તે માટે, તે માપી શકાય તેવી હોવી જોઈએ. તેને વ્યાખ્યાયિત કરવી જોઈએ. અંતર, લંબાઈ, પહોળાઈ, વજન અને સમયના સંદર્ભમાં વ્યાખ્યાયિત કરવી જોઈએ. નવ વર્ષની ઉંમરે, હું રાત્રે જાગતો રહેતો અને કલ્પનામાં ખોવાઈ જતો. હું હંમેશા તે આકાશગંગા વિશે વિચારતો અને તેને સ્પર્શ કરવાનો પ્રયાસ કરતો."તેણે કહ્યું, "અલબત્ત, તે એક ભાવનાત્મક ઉથલપાથલ હતી. હું ત્યાં જ સૂઈ જતો. મને ઊંઘ ન આવતી. હતાશા અને પીડાના આંસુ વહેતા અને ત્યારે જ મને જાદુઈ દવા મળી. વાર્તાઓનો જાદુ અને પછી દરરોજ રાત્રે હું તેને વાર્તામાં ફેરવી નાખતો. એક અલગ વાર્તા. પોતાને શોધતા રહો."