નવી દિલ્હી તા.૨૮ : આસામના 47 રહેવાસીઓએ સુપ્રીમ કોર્ટમાં તિરસ્કારની અરજી દાખલ કરી, આરોપ લગાવ્યો કે 17 સપ્ટેમ્બર, 2024 ના રોજ કોર્ટના વચગાળાના આદેશનું જાણીજોઈને ઉલ્લંઘન કરવામાં આવ્યું હતું, જેમાં નિર્દેશ આપવામાં આવ્યો હતો કે કોર્ટની પૂર્વ પરવાનગી વિના દેશભરમાં કોઈ પણ બાંધકામ કાર્ય ન કરવું જોઈએ કોઈ તોડફોડ નથી.

કોર્ટે સ્પષ્ટ કર્યું હતું કે આ આદેશ જાહેર રસ્તાઓ, ફૂટપાથ, રેલ્વે લાઈનો અથવા જળાશયો પરના અતિક્રમણ પર લાગુ થશે નહીં.

અરજદારોનો દાવો છે કે આસામ સત્તાવાળાઓએ કોઈપણ પૂર્વ સૂચના વિના તેમના મકાનોને તોડી પાડવા માટે ચિહ્નિત કરીને આ આદેશનું ઉલ્લંઘન કર્યું છે. દાવો કર્યો કે તેઓ જમીન પર અતિક્રમણ કરનારા છે. અરજીમાં સામેલ અધિકારીઓ સામે તિરસ્કારની કાર્યવાહીની માંગ કરવામાં આવી હતી.

આ મામલો સોમવારે જસ્ટિસ બીઆર ગવઈ અને જસ્ટિસ કે.વી. વિશ્વનાથનની બેન્ચ સમક્ષ લિસ્ટેડ છે .

અરજીમાં 20 સપ્ટેમ્બર, 2024 ના રોજ ગુહાટી હાઈકોર્ટના અગાઉના આદેશનો પણ ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો હતો, જેમાં આસામના એડવોકેટ જનરલે બાંહેધરી આપી હતી કે જ્યાં સુધી તેમની રજૂઆતોનો નિકાલ ન થાય ત્યાં સુધી તેમની સામે કોઈ કાર્યવાહી કરવામાં આવશે નહીં. આ હોવા છતાં, સત્તાવાળાઓએ કોર્ટના આદેશોનું વધુ ઉલ્લંઘન કરીને ડિમોલિશનની પ્રક્રિયા ચાલુ રાખી હતી.

અરજીમાં જણાવ્યું હતું કે,

“આવાસ/આશ્રયનો અધિકાર એ મૂળભૂત અધિકાર છે, જે આ માનનીય અદાલત દ્વારા અનેક પ્રસંગોએ રાખવામાં આવ્યો છે. તે બંધારણની કલમ 21 હેઠળ બાંયધરી આપવામાં આવેલ અધિકારનો અભિન્ન ભાગ છે. કાયદાની યોગ્ય પ્રક્રિયાને સ્પષ્ટપણે અનુસર્યા વિના નાગરિકોનો આ અધિકાર છીનવી શકાશે નહીં કે તેનું ઉલ્લંઘન કરી શકાશે નહીં. તેથી કથિત ગુનાઓ માટે શિક્ષાત્મક પગલા તરીકે પ્રતિવાદી રાજ્યમાં સત્તાવાળાઓ દ્વારા મિલકતોને તોડી પાડવી એ પણ બંધારણ હેઠળની ખાતરી આપવામાં આવેલ આ મૂળભૂત અધિકારનું ઉલ્લંઘન છે.”

કામરૂપ મેટ્રો જિલ્લાના સોનાપુર મૌઝામાં કછુટોલી પથર અને અન્ય આસપાસના વિસ્તારોમાં રહેતા અરજદારોનું કહેવું છે કે તેઓ મૂળ પટ્ટદારો (જમીનધારકો) દ્વારા કરવામાં આવેલા પાવર ઑફ એટર્ની કરારના આધારે જમીન પર રહે છે. છે. જો કે તેઓ જમીનની માલિકીનો દાવો કરતા નથી, તેઓ દલીલ કરે છે કે તેમનો વ્યવસાય કાયદેસર રીતે માન્ય છે. આ કરારો દ્વારા માન્ય.

અરજીમાં જિલ્લા વહીવટીતંત્ર દ્વારા અરજદારોને "ગેરકાયદે કબજેદારો" અથવા આદિવાસીઓની જમીન પર "અતિક્રમણકર્તા" તરીકે વર્ગીકરણને પડકારવામાં આવ્યો હતો. અરજદારો દાવો કરે છે કે તેઓને મૂળ પટેદારો દ્વારા જમીન પર રહેવાની મંજૂરી આપવામાં આવી હતી, જેમાંથી કેટલાક સંરક્ષિત આદિવાસી વર્ગના છે.

અરજીમાં ભાર મૂકવામાં આવ્યો હતો કે અરજદારોએ ક્યારેય માલિકી હક્કનો દાવો કર્યો નથી અને જમીનની પ્રકૃતિમાં કોઈ ફેરફાર કર્યો નથી. અરજીમાં દલીલ કરવામાં આવી હતી કે અરજદારો દ્વારા કબજે કરાયેલ જમીન 1920 ના દાયકાથી તેમના પૂર્વજોના કબજામાં હતી, 1950 માં સરકારી જાહેરનામા દ્વારા જાહેર કરાયેલા વિસ્તારમાં આદિવાસી પટ્ટાની સ્થાપનાના ઘણા સમય પહેલા.

અરજીમાં વધુમાં જણાવાયું હતું કે અરજદારોને તેમના રહેઠાણના આધારે વીજળી, રેશન કાર્ડ, આધાર કાર્ડ અને મતદાર ઓળખ કાર્ડ જેવી આવશ્યક સેવાઓ પૂરી પાડવામાં આવી હતી. અરજીમાં જણાવ્યું હતું કે તેઓએ આસામ લેન્ડ એન્ડ રેવન્યુ રેગ્યુલેશન, 1886નું ઉલ્લંઘન કર્યું નથી, કારણ કે તેઓ જમીનની પ્રકૃતિમાં કોઈ ફેરફારનું કારણ નથી. તેઓ દલીલ કરે છે કે આદિવાસી પટ્ટાના કેટલાક ભાગોમાં એવા લોકો વસે છે જેઓ આદિવાસી સમુદાયનો ભાગ નથી, જ્યારે અન્ય વિસ્તારો જ્યાં આદિવાસીઓ લઘુમતીમાં છે તેનો આદિવાસી પટ્ટામાં સમાવેશ કરવામાં આવ્યો છે.

અરજીમાં વધુમાં જણાવ્યું હતું કે,

"અરજીકર્તાઓ છેલ્લા સાત-આઠ દાયકાઓથી પેઢીઓથી ઉક્ત અનુસૂચિત જમીન પર રહે છે, પરંતુ તેઓએ આસપાસના વિસ્તારોમાં રહેતા આદિવાસી અથવા સંરક્ષિત લોકો સાથે ક્યારેય કોઈ વિવાદ કે સંઘર્ષમાં ભાગ લીધો નથી. તેઓ તમામ સમુદાયના લોકો છે. આદિવાસી લોકો દ્વારા અરજદારો અને અન્ય સમાન સ્થિત લોકો સામે ક્યારેય કોઈ વિરોધ અથવા બળવો થયો નથી, પછી ભલે તે સામાજિક અથવા વ્યાપારી સંબંધો દ્વારા અરજદારોને તેમના ઘર અને આજીવિકાથી વંચિત કરવામાં આવશે એટલું જ નહીં, પરંતુ આ વિસ્તારની સામાજિક રચના પણ થશે. નુકસાન થાય છે."

અરજીમાં આક્ષેપ કરવામાં આવ્યો છે કે સરકારી અધિકારીઓએ કોઈપણ પૂર્વ સૂચના આપ્યા વિના અરજીકર્તાઓના મકાનો તોડી પાડવા માટે લાલ સ્ટીકરો લગાવ્યા હતા. તેઓ દલીલ કરે છે કે આ કાર્યવાહી કાયદાનું સ્પષ્ટ ઉલ્લંઘન છે, ખાસ કરીને પ્રકરણની કલમ 165(3) આ માટે એક મહિનાનો સમય આપવો જરૂરી છે.

અરજીમાં દાવો કરવામાં આવ્યો હતો કે ડિમોલિશનનો આદેશ કુદરતી ન્યાયના સિદ્ધાંતોનું ઉલ્લંઘન કરે છે, ખાસ કરીને ઓડી અલ્ટેરામ પાર્ટમના સિદ્ધાંતનું, જે ન્યાયી સુનાવણીના અધિકારની ખાતરી આપે છે. તેમાં કહેવામાં આવ્યું છે કે તેમને પોતાનો બચાવ કરવાની કોઈ તક આપવામાં આવી નથી અને નોટિસના અભાવે તેમને તેમના ઘર અને આજીવિકાથી વંચિત રાખ્યા છે, જે બંધારણની કલમ 14, 15 અને 21 હેઠળના તેમના અધિકારોનું ઉલ્લંઘન કરે છે.