તા. ૧૦ નવેમ્બર ર૦ર૬ વિક્રમ સંવત ર૦૮૩ કારતક સુદ – ૧ મંગળવાર
પત્ની અપંગ પતિને પીઠ પર બેસાડીને ૧૫૦ કિમીની કાવડ યાત્રા કરે છે
‘ચાલ, હું તને ગંગા નદીમાં સ્નાન કરાવું...' : પત્નીની આ ભક્તિ અને બલિદાન જોઈને, બધા તેના વખાણ કરી રહ્યા છે. લોકો હાથ જોડીને નમસ્કાર કરી રહ્યા છે. આ વાર્તા ફક્ત એક યાત્રા વિશે નથી પરંતુ પતિ-પત્નીના સંબંધમાં સમર્પણ, પ્રેમ અને સેવાનું એક અનોખું ઉદાહરણ છે
મુઝફફરનગર તા.૧૯: ઉત્તર પ્રદેશના મુઝફફરનગરમાં કાવડ યાત્રા દરમિયાન એક ભાવનાત્મક ચિત્ર સામે આવ્યું છે. ખરેખર, એક પત્ની તેના અપંગ પતિને પીઠ પર બેસાડીને લગભગ ૧૫૦ કિલોમીટર પગપાળા કાવડ યાત્રા કરી રહી છે. આસ્ત્રી ઈચ્છે છે કે તેનો પતિ પોતાના પગ પર ઊભો રહે. આ મહિલા હરિદ્વારથી ગંગાજળ લઈને મોદીનગરની કાવડ યાત્રા પર છે અને તેના પતિ તેની પીઠ પર બેસાડી રહ્યા છે. મહિલાના બે બાળકો પણ તેની સાથે મુસાફરી કરી રહ્યા છે.
આ શિવભક્ત મહિલાનું નામ આશા છે અને તેના પતિનું નામ સચિન છે. આ લોકો બખરવા મોદીનગર ગાઝિયાબાદના રહેવાસી છે. સચિન છેલ્લા ૧૩ વર્ષથી દર વર્ષે પોતાના પગ પર ઉભા રહીને કાવડ યાત્રા કરી રહ્યો છે. પરંતુ ગયા વર્ષે, સચિનને કરોડરજ્જુના ઓપરેશન દરમિયાન લકવો થયો. આ કારણે, સચિન હવે પોતાના પગ પર ચાલી શકતો નથી.
આ વખતે જ્યારે કાવડ યાત્રાનો સમય આવ્યો ત્યારે સચિનની પત્ની આશાના મનમાં વિચાર આવ્યો કે દર વખતે તેના પતિએ કાવડ યાત્રા પોતાના પગ પર ઉભી કરી છે, પણ આ વખતે તે લાચાર છે. આના પર, આશાએ તેના પતિ સાથે હરિદ્વારમાં સ્નાન કરવાનું નક્કી કર્યું. આ પછી, આશા તેના પતિ સચિન અને બે બાળકો સાથે હરિદ્વાર પહોંચી. જ્યારે આશાએ હર કી પૌરીમાંથી ગંગાજળ લીધું, ત્યારે તેણે તેના પતિને કહ્યું કે આ વખતે, તે તેને પોતાની પીઠ પર બેસાડીને કાવડ યાત્રા પૂર્ણ કરવામાં મદદ કરશે
આશાએ ભગવાન શિવને પ્રાર્થના પણ કરી કે તેમના પતિ સચિનના પગ સાજા થાય જેથી તેઓ ફરીથી પોતાના પગ પર ઉભા રહી શકે અને કાવડ યાત્રા કરી શકે. આશા કહે છે કે તેનો ખરો ફાયદો ફક્ત તેના પતિની સેવા કરવાનો છે, બીજું કંઈ નહીં. આશાએ એમ પણ કહ્યું કે રસ્તામાં તેમને મળતા બધા શિવભક્તો તેમની પ્રશંસા કરે છે અને તેમને પ્રોત્સાહન આપે છે.
સચિન પરિવારમાં એકમાત્ર કમાનાર સભ્ય હતો. તે પેઇન્ટિંગનું કામ કરતો હતો, પરંતુ તેની બીમારી પછી પરિવારમાં કોઈ કમાનાર સભ્ય નથી. આ પરિવારમાં પતિ, પત્ની અને બે પુત્રો છે. આશા કહે છે કે તેઓ આર્થિક સંકટનો સામનો કરી રહ્યા છે. જ્યારે પતિ સચિન બીમાર પડ્યા, ત્યારે તેમણે આયુષ્માન કાર્ડ દ્વારા સારવાર કરાવી. આશાએ કહ્યું કે જો આયુષ્માન કાર્ડ ન હોત તો કોણ જાણે શું થયું હોત.
આશા, જે પોતાના પતિને પીઠ પર બેસાડીને ૧૫૦ કિમી પગપાળા કંવર લઈ જઈ રહી છે, તે કહે છે કે હું હર કી પૌરીથી ગંગાજળ લઈને આવી રહી છું. હું મારા ગામ મોદીનગર બાખરવા જઈશ. મારા પતિના કરોડરજ્જુનું ઓપરેશન થયું ત્યારથી તેઓ ચાલી શકતા નથી. તેઓ પોતે ૧૩ વખત કાનવડ લાવ્યા છે. આ ૧૪મો કંવર છે.
આશાએ કહ્યું કે હું રસ્તામાં ચાલું છું, વચ્ચે વચ્ચે રોકાઈ જાઉં છું. હું ચાલુ રાખું છું. મારા બે દીકરા છે, મારો આખો પરિવાર મારી સાથે છે. મારા બાળકો પણ ચાલી રહ્યા છે. મારા પતિનું ૧ ઓગસ્ટના રોજ ઓપરેશન થયું. હવે ૧ ઓગસ્ટના રોજ એક વર્ષ થશે. અમારા બાળકો પણ અમારી આર્થિક પરિસ્થિતિને ધ્યાનમાં રાખીને કોઈ પણ બાબતનો આગ્રહ રાખતા નથી. મને સરકાર પાસેથી મદદ જોઈએ છે. મારા પતિને થોડું કામ અને થોડી સુવિધાઓ મળવી જોઈએ.
અપંગ પતિ સચિન કહે છે કે ૧૩ જુલાઈની સાંજે તે રાત્રિભોજન કર્યા પછી બેઠો હતો. અમે આમ જ વાતો કરી રહ્યા હતા ત્યારે અચાનક મારી પત્નીએ કહ્યું કે ચાલો આપણે પણ હરિદ્વાર જઈએ. મેં કહ્યું, મારી હાલત જુઓ, હું તો ઊભા પણ નથી થઈ શકતો. આના પર પત્નીએ કહ્યું, તું જા, હું તને નવડાવીશ અને પછી પાછો લાવીશ.(૩૮.૪)
(9:50 AM IST)
છેલ્લા 8 દિવસમાં સૌથી લોકપ્રિય 
