ભારત: આજે, ૭ નવેમ્બર, ૨૦૨૫ના રોજ, આપણે ભારતના રાષ્ટ્રીય ગીત અને સ્વતંત્રતા સંગ્રામના આત્મા સમાન 'વંદે માતરમ'ની ૧૫૦મી વર્ષગાંઠની ગૌરવભેર ઉજવણી કરી રહ્યા છીએ. આ ગીત સૌપ્રથમ ૭ નવેમ્બર, ૧૮૭૫ના રોજ બંકિમચંદ્ર ચેટર્જી દ્વારા બંગાળી મેગેઝિન 'બંગદર્શન'માં પ્રકાશિત થયું હતું અને રવીન્દ્રનાથ ટાગોર દ્વારા ગાવામાં આવ્યા બાદ તે દરેક ભારતીયના હોઠ પરનો રણનાદ બની ગયું હતું.

જોકે, આ અમર ગીત વ્યાપક લોકપ્રિયતા મેળવે તે પહેલાં, સ્વતંત્રતા સેનાનીઓના હૃદયમાં કેટલાક અન્ય સૂત્રો ગુંજતા હતા, જેણે બ્રિટિશ શાસન સામેની લડતને વેગ આપ્યો. આ સૂત્રોમાં સૌથી વધુ પ્રચલિત હતા:

'ઇન્કિલાબ ઝિંદાબાદ': મૌલાના હસરત મોહાની દ્વારા રચાયેલું અને શહીદ ભગતસિંહ તથા તેમના સાથીઓએ ૧૯૨૯માં સેન્ટ્રલ એસેમ્બલીમાં બોમ્બ ફેંકતી વખતે લગાવેલો આ નારો, જેનો અર્થ 'ક્રાંતિ હંમેશા જીવંત રહે' તેવો છે, તે યુવાનોમાં વીજળીની જેમ ફેલાઈ ગયો હતો.

'સરફરોશી કી તમન્ના અબ હમારે દિલ મેં હૈ': ક્રાંતિકારી કવિ રામ પ્રસાદ બિસ્મિલની આ કવિતાની પંક્તિઓએ હજારો યુવાનોને માતૃભૂમિ માટે બલિદાન આપવા પ્રેર્યા હતા.

'જય હિન્દ' અને 'ભારત માતા કી જય': સુભાષચંદ્ર બોઝ દ્વારા પ્રખ્યાત કરાયેલ 'જય હિન્દ' અને 'ભારત માતા કી જય'ના નારાઓએ સેનાનીઓની સભાઓમાં જોશ ભર્યો હતો અને બંદૂકોની ગેરહાજરીમાં આ શબ્દો જ ક્રાંતિકારીઓ માટે શસ્ત્ર સમાન બની ગયા હતા.

આ સૂત્રો અને ગીતોએ સાથે મળીને સ્વતંત્રતા ચળવળને એક નવી દિશા આપી અને આખરે ભારતને આઝાદી મળી.