રુદ્રપ્રયાગ:ઉત્તરાખંડના પહાડો અને ગાઢ જંગલો આજે ભલે પ્રવાસન માટે જાણીતા હોય, પરંતુ ૧૯૩૦ના દાયકામાં આ જ દેવભૂમિ પર એક વિકરાળ વાઘણનો આતંક હતો. રુદ્રપ્રયાગ જિલ્લાના 'કાલા અગર' વિસ્તારમાં આ વાઘણે ટૂંકા ગાળામાં ૬૪ થી વધુ નિર્દોષ લોકોનો શિકાર કરીને સમગ્ર પંથકમાં ભયનું સામ્રાજ્ય સ્થાપ્યું હતું. ઉંમર વધવાને કારણે દાંત અને પંજા નબળા પડતા આ વાઘણ કુદરતી શિકાર છોડીને માનવભક્ષી બની ગઈ હતી. સ્થિતિ એટલી ભયાનક હતી કે લોકોએ ખેતરે જવાનું બંધ કરી દીધું હતું અને સૂર્યાસ્ત પહેલા આખું ગામ ઘરોમાં કેદ થઈ જતું હતું. આ આતંકનો અંત લાવવા માટે તત્કાલીન પ્રશાસને વિશ્વવિખ્યાત શિકારી જીમ કોર્બેટની મદદ માંગી હતી.

જીમ કોર્બેટ માર્ચ ૧૯૩૦માં જ્યારે આ મિશન પર પહોંચ્યા ત્યારે વાઘણ દરરોજ કોઈને કોઈ માનવીનો શિકાર કરી રહી હતી. કોર્બેટ અને વાઘણ વચ્ચે સતત ૧૯ દિવસ સુધી સંતાકૂકડીનો ખેલ ચાલ્યો. અનેકવાર કોર્બેટે તેને ફસાવવા માટે પાંજરા અને મારણ ગોઠવ્યા, પરંતુ અત્યંત ચતુર એવી આ વાઘણ દરેક વખતે બચી નીકળતી હતી. એક સમયે તો એવી સ્થિતિ સર્જાઈ હતી કે કોર્બેટ જંગલમાં જે રસ્તે ચાલતા હતા, વાઘણ છુપાઈને તેમની પાછળ જ પીછો કરતી હતી. ૧૧ એપ્રિલ ૧૯૩૦ના રોજ કોર્બેટ જ્યારે જંગલની એક સાંકડી કોતરમાં ઉતર્યા ત્યારે અચાનક તેમનો સામનો મોત સાથે થયો. વાઘણ તેમનાથી માત્ર ૮ ફૂટના અંતરે હુમલો કરવાની તૈયારીમાં બેઠી હતી.

કોર્બેટે જિંદગીની સૌથી મોટી કસોટી વચ્ચે ગભરાયા વગર અત્યંત ધીરજથી પોતાની રાઈફલ તાકી અને એક જ સચોટ નિશાન સાથે વાઘણના હૃદય અને કરોડરજ્જુને વીંધી નાખ્યા. ગોળી વાગતાની સાથે જ ૬૪ લોકોની હત્યારી વાઘણ ઢળી પડી હતી. આ ઘટનાની જાણ થતા જ આખું રુદ્રપ્રયાગ ઉત્સવના માહોલમાં ડૂબી ગયું હતું. લોકો વર્ષો પછી પહેલીવાર નિશ્ચિંત થઈને ઘરની બહાર નીકળી શક્યા હતા. જીમ કોર્બેટે આ સમગ્ર રસીલા અને ખતરનાક અનુભવનું વર્ણન તેમના પુસ્તક 'મેન-ઈટર્સ ઓફ કુમાઉ' માં કર્યું છે, જે આજે પણ વાંચતી વખતે રૂંવાડા ઉભા કરી દે છે. આ વાર્તા પહાડી જનજીવનના સંઘર્ષ અને વન્યજીવોના બદલાતા મિજાજની યાદ અપાવે છે.