નવી દિલ્હી : જો આપણે કોઈ સમસ્યાના ઊંડાણમાં ન જઈએ તો તે સમસ્યા વારંવાર ઉદભવે છે. વર્ષ 2012ની નિર્ભયાની ઘટના બાદ સમગ્ર દેશમાં ખળભળાટ મચી ગયો હતો. સરકારે જસ્ટિસ વર્માના નેતૃત્વમાં એક સમિતિની રચના કરી હતી. કમિટીએ કાયદામાં ફેરફાર માટે સારા સૂચનો આપ્યા હતા..
તે સૂચનોનો અમલ પણ કરવામાં આવ્યો હતો, પરંતુ લાગે છે કે 12 વર્ષ પછી પણ સમસ્યા યથાવત છે. મહિલાઓ સામેના ગુનાઓ અટકતા નથી. નેશનલ ક્રાઈમ રેકોર્ડ બ્યુરો અનુસાર, 2020માં મહિલાઓને લગતા 3,71,503 ગુના નોંધાયા હતા. 2021માં આ સંખ્ય વધીને 4,28,278 અને 2022માં 4,45,256 થઈ ગઈ. મતલબ કે 2021ની સરખામણીએ 2022માં મહિલાઓ સાથે સંબંધિત ગુનાઓમાં ચાર ટકાનો વધારો થયો છે.
સમાજનો મધ્યમ વર્ગ તેની તાકાત છે. મોટાભાગના સમાજ સુધારકો અને ક્રાંતિકારીઓ આ વર્ગમાંથી બહાર આવે છે. આ મધ્યમ વર્ગે પણ સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામમાં મહત્વની ભૂમિકા ભજવી હતી. કમનસીબે, આજે આ વર્ગ આંતરિક ઝઘડા, અભિમાન અને લક્ઝરીમાં ડૂબેલો છે. બાળકોને મોંઘી શાળાઓમાં મોકલીને વાલીઓને લાગે છે કે તેમની જવાબદારી પૂરી થઈ ગઈ છે.
લોકોનું એકમાત્ર લક્ષ્ય પૈસા કમાવવા અને જીવનનો આનંદ માણવાનું છે. બાળકોને મોબાઈલ અને લેપટોપ આપો, તેઓ ખુશ થશે. મોબાઈલ-લેપટોપ પાછળ કેટલો સમય વિતાવી રહ્યા છે અને શું કરી રહ્યા છીએ તેની કોઈને ચિંતા નથી. પરિણામ એ છે કે મૂલ્યોથી વંચિત પેઢીઓ મોટી થઈ રહી છે.
શિક્ષણની વાત કરીએ તો શિક્ષકોનું ધોરણ એટલું નીચું છે કે બાળકોને દોષ ન આપી શકાય. નેશનલ સેમ્પલ સર્વે ઓર્ગેનાઇઝેશન અનુસાર, એક તૃતીયાંશ શિક્ષકો પાસે ભણાવવા માટે જરૂરી લાયકાત નથી. તેઓને શિક્ષણની આધુનિક તકનીકોનું પણ જ્ઞાન નથી. તેમ છતાં, કેટલાક બાળકો તેમની સખત મહેનત અને કોચિંગને કારણે સારા પરિણામ મેળવી રહ્યા છે.
તેમાંથી કેટલાક સિવિલ સર્વિસની પરીક્ષા પણ પાસ કરે છે. જોકે, સિવિલ સર્વિસમાં પહોંચ્યા પછી ભ્રષ્ટાચારની વાતો પણ પ્રકાશમાં આવે છે. એવા પણ દાખલા છે જ્યાં વ્યક્તિ સિવિલ સર્વિસમાં ટોપ પર છે, પરંતુ સેક્રેટરી-ચીફ સેક્રેટરી બન્યા બાદ તેને સસ્પેન્ડ કરવામાં આવ્યો છે. ઘણી શાળાઓ ફેક્ટરીની જેમ ચલાવવામાં આવે છે. શાળામાં રમતનું મેદાન નથી. ફક્ત બાળકોને પુસ્તકોમાં ખેંચવા અને તેમને પુસ્તકોના કીડા બનાવવા પર ભાર મૂકવામાં આવે છે.
બાળકો સારા માર્કસ સાથે પાસ થાય, આ એક જ ઉદ્દેશ્ય છે. તેમના વ્યક્તિત્વનો વિકાસ થયો કે નહીં, તેમને સમાજ અને દેશની સેવા કરવાની પ્રેરણા મળી કે નહીં, આ બધાથી કોઈ ફરક પડતો નથી. શ્રી અરબિંદોએ અમને ઘણા સમય પહેલા ચેતવણી આપી હતી કે આજની શિક્ષણ પ્રણાલી એવા વિદ્યાર્થીઓ પેદા કરી રહી છે કે જેમાં વિચાર અને શક્તિનો અભાવ છે જે રાષ્ટ્રને મહાન બનાવે છે અને તેનું મુખ્ય કારણ એ છે કે શાળાઓ અને યુનિવર્સિટીઓમાં આપણને આધ્યાત્મિક અને સાંસ્કૃતિક મૂલ્યો શીખવવામાં આવતા નથી. આપણા દેશમાં બૌદ્ધિક જ્ઞાન વિશે કંઈ શીખવવામાં આવતું
એક તરફ બાળકોને મૂલ્યો આપવામાં આવતા નથી અને જીવનમાં મૂલ્યોનું મહત્વ સમજાવવામાં આવતું નથી. બીજી તરફ, તેઓ દરરોજ પશ્ચિમી સભ્યતાનું ઘૃણાસ્પદ અને ઘૃણાસ્પદ સ્વરૂપ જોવા મળે છે. ભારતમાં લગભગ 75 કરોડ લોકો ઈન્ટરનેટનો ઉપયોગ કરે છે. આ દેશની કુલ વસ્તીના લગભગ 52 ટકા છે.
આ મામલે ભારત ચીન પછી વિશ્વમાં બીજા ક્રમે છે. એક દૃષ્ટિકોણથી આ આપણી પ્રગતિનું સૂચક છે, પરંતુ બીજું પાસું એ છે કે આજે ઈન્ટરનેટ અશ્લીલ સામગ્રીથી ભરેલું છે. વિશ્વમાં દર વર્ષે લગભગ 57 બિલિયન ડોલરની પોર્નોગ્રાફીનો ઉદ્યોગ છે. ગૂગલના જણાવ્યા અનુસાર, પોર્નોગ્રાફિક કન્ટેન્ટ જોનારા દેશોમાં પાકિસ્તાન પછી ભારત ઈજિપ્ત, વિયેતનામ, ઈરાન અને મોરોક્કો પછી છઠ્ઠા સ્થાને છે. આ કોઈ ગર્વની વાત નથી.
અશ્લીલ સામગ્રી જોયા પછી મનમાં કેવા વિકૃત વિચારો ઉત્પન્ન થાય છે તે કહેવાની જરૂર નથી. બળાત્કારની ઘટનાઓ પણ આ વિકૃતિનું પરિણામ છે. કોઈએ સાચું જ કહ્યું છે કે અશ્લીલ સામગ્રી એ સિદ્ધાંત છે અને બળાત્કાર એ તેની પ્રેક્ટિસ છે. કોલકાતાના પ્રખ્યાત બળાત્કાર અને હત્યા કેસમાં પકડાયેલા ગુનેગાર સંજય રાયના મોબાઈલમાં ઘણી બધી અશ્લીલ સામગ્રી હતી. નિર્ભયા કેસના ગુનેગારોને પણ અશ્લીલ સામગ્રી જોવાનું વ્યસન હતું.
અશ્લીલ સામગ્રી આપણા યુવાનો પર ભયંકર અસર કરી રહી છે. OTT પ્લેટફોર્મ સેન્સરિંગની બહાર છે. તેમનામાં અશ્લીલતાનો તાંડવ ચાલી રહ્યો છે. સોશિયલ નેટવર્ક સાઇટ્સ પણ ખૂબ જ ચાલાકીથી અશ્લીલ સામગ્રી પીરસી રહી છે. જે બાળકોના હાથમાં સ્માર્ટફોન હોય છે તેમણે અમુક સમયે અશ્લીલ સામગ્રી જોઈ હશે.
કમનસીબે, આપણા નેતાઓ અને અમુક અંશે ન્યાયાધીશો પણ પોર્નોગ્રાફિક સામગ્રી પ્રત્યે ખૂબ ઉદાર વલણ ધરાવે છે. તે કહે છે કે દરેક વ્યક્તિને શું જોવું કે વાંચવું તે પસંદ કરવાની સ્વતંત્રતા હોવી જોઈએ. ઠીક છે, તમે આઝાદી આપો છો, પણ પાછળથી બળાત્કારની ઘટનાઓ વધી રહી છે, સ્ત્રીઓ પરના અત્યાચારો અટકતા નથી, વગેરે વગેરેનો અવાજ ના કરો.
મહિલાઓને લગતા ગુનાઓના સંદર્ભમાં રાષ્ટ્રપતિએ સ્પષ્ટ નિવેદન કર્યું હતું કે આજે આપણે પોતાની અંદર ઈમાનદારીથી જોવાની જરૂર છે અને સમસ્યાના મૂળ સુધી જવાની જરૂર છે. તેમણે ઊંડો અફસોસ વ્યક્ત કર્યો હતો કે ગંભીર ઘટનાના થોડા દિવસો પછી આપણે તેને ભૂલી જવાનું શરૂ કરી દઈએ છીએ અને પછી જ્યારે ફરીથી આવી જ ઘટના બને છે ત્યારે તેનો ઉકેલ શોધવાનો પ્રયાસ કરીએ છીએ. તેમણે સ્ત્રીઓને આનંદની વસ્તુ તરીકે રજૂ કરવાની વૃત્તિની પણ નિંદા કરી.
સ્વામી વિવેકાનંદે કહ્યું હતું કે દેશની પ્રગતિનો સૌથી મોટો માપદંડ એ છે કે ત્યાં મહિલાઓને કેટલું સન્માન મળે છે. શું આપણે આપણા સમાજની નબળાઈઓને જોવા, ઓળખવા અને તેના ઉકેલ શોધવા તૈયાર છીએ? બિનસાંપ્રદાયિકતાના નામે, શું આપણે શૈક્ષણિક સંસ્થાઓમાં જે મૂલ્યહીન શિક્ષણ આપીએ છીએ તેમાં સુધારો કરવા માંગીએ છીએ? શું આપણે અશ્લીલ સામગ્રી ઉપલબ્ધ છે તે સરળતા પર અંકુશ લગાવવા માંગીએ છીએ? જો આપણે આપણી સંસ્કૃતિને ધ્યાનમાં રાખીને આ પ્રશ્નોના સાચા જવાબો નહીં આપીએ, તો આ સમસ્યાઓ યથાવત રહેશે અને કદાચ ભવિષ્યમાં આપણે તેનું ખરાબ સ્વરૂપ જોવા મળશે