નવી દિલ્હી :પૃથ્વીમાંથી ટનલ ખોદવાનો વિચાર હંમેશા માનવજાત માટે ખૂબ જ રસપ્રદ રહ્યો છે. કલ્પના કરો કે જો કોઈ વ્યક્તિ ભારતથી અમેરિકા સુધી થોડી મિનિટોમાં મુસાફરી કરી શકે તો દુનિયા કેટલી નાની થઈ જશે. હવાઈ મુસાફરી કરતા ઘણી ઝડપી, ગુરુત્વાકર્ષણની મદદથી આ યાત્રા શક્ય બની શકે છે. પરંતુ શું ખરેખર આ કરવું શક્ય છે? જો પૃથ્વીમાંથી ટનલ ખોદવામાં આવે તો શું થશે અને તેની અસર શું થશે?

સારું, જ્યારે પૃથ્વી પર ટનલ ખોદવામાં આવે છે, ત્યારે એક દેશથી બીજા દેશની મુસાફરી ખૂબ જ સરળ બની જાય છે. ઉદાહરણ તરીકે, તમે ભારતથી અમેરિકા થોડી મિનિટોમાં પહોંચી શકો છો. પણ શું તે શક્ય છે? ટૂંકમાં, આપણી પાસે આ કરવાની એન્જિનિયરિંગ ક્ષમતા નથી. જો કે, એક વખત એક પ્રયાસ થયો હતો, જે લગભગ 19 વર્ષ સુધી ચાલ્યો હતો. દરમિયાન, હવે ઘણા સંશોધકોએ ટનલ ખોદીને પૃથ્વીની અંદર કેટલી દૂર સુધી પહોંચી શકે છે તે તપાસવાનો પ્રયાસ કર્યો છે. તો ચાલો જાણીએ કે તે શક્ય છે કે નહીં

જ્યારે આપણે દુનિયાના બીજા છેડા સુધી પહોંચવા માટે ટનલ ખોદીએ છીએ, ત્યારે આપણે પૃથ્વીનો વ્યાસ આવરી લેવો પડે છે, જે લગભગ 12,742 કિમી છે. જ્યારે રશિયનો દ્વારા કોલા કૂવામાં ખોદવામાં આવેલી ટનલની મહત્તમ ઊંડાઈ 7 કિમી (23,000 ફૂટ) છે. આ પ્રોજેક્ટ 1970 માં શરૂ થયો હતો અને આ ઊંડાઈ પાંચ વર્ષમાં પ્રાપ્ત થઈ હતી. પછી 1989 માં તેને રદ કરવામાં આવ્યું કારણ કે ખોદકામ કરતી વખતે, ડ્રિલિંગ પૃથ્વીની સપાટીથી લગભગ 12 કિમી નીચે એક સખત ખડકના પટમાં ફસાઈ ગયું હતું.

ઊંડાઈએ તાપમાન ખૂબ ઊંચું (૫૦૦ ડિગ્રી સેલ્સિયસથી વધુ) છે. ખડકો અત્યંત કઠણ અને ઘન છે. દબાણ એટલું વધારે છે કે મશીનો નિષ્ફળ જાય છે. આ બધા કારણોસર, આજની ટેકનોલોજી સાથે પણ પૃથ્વીને પાર કરતી ટનલ બનાવવી અશક્ય છે. આ જ કારણ છે કે ટનલ ખોદવામાં એન્જિનિયરિંગ પડકારો ખૂબ મોટા હશે. જો બંને બાજુથી ખોદકામ કરવામાં આવે તો પણ તે શક્ય બનશે નહીં, કારણ કે બંને પ્રયાસોમાં ૬૦૦૦ કિલોમીટરથી વધુનું અંતર કાપવું પડશે. પરંતુ હજુ પણ લોકોના મનમાં ચોક્કસપણે આ પ્રશ્ન હશે કે જો વિશ્વમાં ગમે ત્યાં ટનલ ખોદવામાં સફળતા મળે તો શું થશે? 

આપણે હંમેશા કલ્પના કરી છે કે અત્યાર સુધી ટનલ ખોદીને, આપણે વિશ્વના બીજા છેડા સુધી પહોંચી શકીએ છીએ. આનો અર્થ એ છે કે જો આપણે વ્યાસની દ્રષ્ટિએ અંતર માપીશું, તો આપણે ઉત્તર ગોળાર્ધથી દક્ષિણ ગોળાર્ધ સુધી પહોંચી શકીશું.

જો આપણે તે ટનલમાં કૂદીશું, તો આપણે 9.8 મીટર/સેકન્ડના દરે આગળ વધીશું અને ગુરુત્વાકર્ષણ બળને કારણે કેન્દ્ર સુધી પહોંચીશું. કેન્દ્ર સુધી પહોંચવામાં લગભગ 21 મિનિટ લાગશે. આ સમય દરમિયાન માનવીની ગતિ 28,000 કિમી/કલાક હશે.

ભૌતિકશાસ્ત્ર મુજબ, જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ પૃથ્વીના કેન્દ્રમાં પહોંચે છે, ત્યારે તેનું વર્તન બદલાય છે અને તે વજનહીન થઈ જાય છે. સુરંગમાં પડતા સમયે, કેન્દ્રમાં પહોંચ્યા પછી, વ્યક્તિની જડતા ક્ષણ ગુરુત્વાકર્ષણ બળની વિરુદ્ધ જશે અને તેને બીજા છેડે લઈ જશે. સુરંગના બીજા છેડે પહોંચવામાં તેને 21 મિનિટનો સમય લાગશે. જ્યારે તે તેના સ્થાને પહોંચશે, ત્યારે તેની ગતિ 28,000 કિમી/કલાકથી ઘટીને શૂન્ય થઈ જશે. તે સુરંગના વિરુદ્ધ બિંદુને એન્ટિપોડ કહેવામાં આવે છે.

એન્ટિપોડ શોધવા માટે તમારે ટનલ ખોદવાની જરૂર નથી. તે ટનલની શરૂઆતની બરાબર વિરુદ્ધ બિંદુ છે. બીજું ઉદાહરણ એ છે કે જો તમે ચીનમાં ટનલ ખોદશો, તો તમે દક્ષિણ ગોળાર્ધમાં આર્જેન્ટિનામાં એન્ટિપોડ સુધી પહોંચશો. 
એ સ્પષ્ટ છે કે પ્રતિધ્વજ હંમેશા પૃથ્વી પર બીજા ગોળાર્ધની બીજી બાજુએ અસ્તિત્વમાં રહેશે. ઉદાહરણ તરીકે, જો કોઈ મેમ્ફિસમાં 35° ઉત્તર અક્ષાંશ પરના સ્થાનને ધ્યાનમાં લે, તો તેનો પ્રતિધ્વજ દક્ષિણ ગોળાર્ધમાં ક્યાંક 35° દક્ષિણ અક્ષાંશ પર હશે.

શું પૃથ્વી પર એક જગ્યાએથી એન્ટિપોડ્સ સુધી ટનલ ખોદવી શક્ય છે? આટલી દૂરની મુસાફરી કરવા માટે, ગરમ લાવાના કોરને પાર કરવું પડશે. એન્જિનિયરિંગમાં પ્રગતિ હોવા છતાં, માનવી હાલમાં આ કરી શકતો નથી.

જોકે, ભવિષ્યમાં એવું શક્ય બની શકે છે કે માનવો ટનલ દ્વારા પૃથ્વી પર મુસાફરી કરવાની ટેકનોલોજીમાં નિપુણતા મેળવશે. તમને અહીં જાણીને આશ્ચર્ય થશે કે આ ટનલમાંથી મુસાફરી કરવામાં માત્ર ઓછી ઉર્જા જ નહીં પણ ઓછો સમય પણ લાગશે. કારણ કે સમગ્ર કાર્ય ગુરુત્વાકર્ષણ દ્વારા કરવામાં આવશે. આનો અર્થ એ છે કે તમારે વિશ્વના બીજા છેડા સુધી પહોંચવા માટે કોઈ બળ ખર્ચવું પડશે નહીં. જ્યારે પૃથ્વીના વ્યાસને આવરી લેવામાં ફક્ત 42 મિનિટનો સમય લાગશે.