વિશ્વમાં લગભગ 12,100 પરમાણુ શસ્ત્રો છે. સ્ટેટિસ્ટા અનુસાર, આ પરમાણુ બોમ્બમાંથી લગભગ 88 ટકા રશિયા અને અમેરિકા પાસે છે. પરમાણુ શસ્ત્રો ધરાવતા અન્ય દેશો ફ્રાન્સ, ચીન, બ્રિટન, ભારત, ઇઝરાયલ, પાકિસ્તાન અને ઉત્તર કોરિયા છે. રશિયા પાસે સૌથી વધુ પરમાણુ શસ્ત્રો છે, 5500 થી વધુ. હવે પ્રશ્ન એ થાય છે કે શું મિસાઇલ એર ડિફેન્સ સિસ્ટમ દ્વારા પરમાણુ હથિયારોને રોકી શકાય છે, 

મીડિયા રિપોર્ટ્સ અનુસાર, ભૂતપૂર્વ રશિયન મંત્રી આન્દ્રે કોઝીરેવ માને છે કે સૌથી વધુ પરમાણુ શસ્ત્રાગાર ધરાવતા રશિયન રાષ્ટ્રપતિ પુતિન પશ્ચિમી દેશો સામે પરમાણુ શસ્ત્રોનો ઉપયોગ કરવાનો ઇરાદો ધરાવતા નથી, જોકે, તેમણે ચોક્કસપણે તે દેશોને ધમકી આપી છે કે જો યુક્રેન પરના તેમના હુમલા દરમિયાન કોઈ દખલગીરી થશે, તો રશિયા પરમાણુ બોમ્બ ફાયર કરવામાં મોડું કરશે નહીં.

express.co.uk ના એક અહેવાલ મુજબ, પરમાણુ હથિયાર આખા શહેરનો નાશ કરવાની ક્ષમતા ધરાવે છે. બોમ્બના કદના આધારે તેની અસર 53 માઇલ (લગભગ 85 કિમી) દૂર સુધી અનુભવી શકાય છે. આ શ્રેણીમાં રહેલા લોકો જો વિસ્ફોટને સીધી રીતે જોઈ રહ્યા હોય તો તેઓ કામચલાઉ અંધત્વનો ભોગ પણ બની શકે છે. રેડિયેશન તેમને તાત્કાલિક મારી શકે છે.

ઇતિહાસમાં ફક્ત એક જ વાર પરમાણુ બોમ્બનો ઉપયોગ થયો છે, જ્યારે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સે 1945 માં જાપાનના શહેરો હિરોશિમા અને નાગાસાકી પર બે બોમ્બ ફેંક્યા હતા. જોકે મૃત્યુની ચોક્કસ સંખ્યા અનિશ્ચિત છે, એવો અંદાજ છે કે હિરોશિમામાં લગભગ 140,000 લોકો અને નાગાસાકીમાં ઓછામાં ઓછા 74,000 લોકો માર્યા ગયા હતા. બોમ્બ દ્વારા છોડવામાં આવતા પરમાણુ કિરણોત્સર્ગ અઠવાડિયા, મહિનાઓ અને વર્ષો સુધી લાખો લોકોને બીમાર કરી શકે છે અને મારી શકે છે. 

આ શક્તિશાળી પરમાણુ શસ્ત્રોના વિકાસથી વૈશ્વિક પરમાણુ શસ્ત્રોની સ્પર્ધા શરૂ થઈ, જે યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ, સોવિયેત યુનિયન અને તેમના સાથી દેશો વચ્ચે આવનારા વર્ષો સુધી પરમાણુ યુદ્ધમાં પ્રભુત્વ મેળવવાની સ્પર્ધા હતી. 

શીત યુદ્ધ દરમ્યાન પરમાણુ શસ્ત્રો બનાવવાની દોડ ચાલુ રહી, જે ૧૯૮૬ માં તેની ચરમસીમાએ પહોંચી, જ્યારે વિશ્વભરમાં ૬૪,૦૦૦ થી વધુ પરમાણુ શસ્ત્રો ચલણમાં હોવાનું માનવામાં આવતું હતું. પરંતુ સોવિયેત યુનિયનનું પતન અને શીત યુદ્ધનો અંત આવતાં, પૂર્વ અને પશ્ચિમ વચ્ચેના તણાવ ઓછા થયા, જેના કારણે પરમાણુ નિઃશસ્ત્રીકરણ શરૂ થયું. ૧૯૮૦ ના દાયકાથી, રશિયાના પરમાણુ ભંડારમાં નવ ગણો ઘટાડો થયો હોવાના અહેવાલ છે, જ્યારે યુએસ શસ્ત્રાગાર હવે છ ગણો નાનો છે.

શું પરમાણુ બોમ્બ રોકી શકાય છે? ટૂંકમાં, પરમાણુ બોમ્બ રોકી શકાય છે, પરંતુ તે ખૂબ જ પડકારજનક કાર્ય છે. બેલિસ્ટિક મિસાઇલોનો ઉપયોગ ચોક્કસ ઉડાન માર્ગ પર પરમાણુ બોમ્બ લઈ જવા અને લોન્ચ કરવા માટે થાય છે.

૧૯૬૦ ના દાયકામાં, પરમાણુ શસ્ત્રોની સ્પર્ધાની ટોચ પર, સોવિયેત સંઘે યુએસએસઆરને બેલિસ્ટિક મિસાઇલના જોખમોથી બચાવવા માટે એન્ટિ-બેલિસ્ટિક મિસાઇલો બનાવી હતી. આ એન્ટિ-બેલિસ્ટિક મિસાઇલો (ABM) પરમાણુ મિસાઇલોને તેમના લક્ષ્યો સુધી પહોંચે તે પહેલાં જ તેને અટકાવવા અને નાશ કરવા માટે રચાયેલ છે.

એન્ટિ-બેલિસ્ટિક મિસાઇલ સિસ્ટમ્સ આવનારા પરમાણુ ખતરાને શોધીને ટ્રેક કરીને અને પછી તેને નષ્ટ કરવા માટે ઇન્ટરસેપ્ટર લોન્ચ કરીને કાર્ય કરે છે.

આ સિસ્ટમમાં બૂસ્ટર રોકેટનો ઉપયોગ કરીને કરી શકાય છે જે કાં તો મિસાઇલ સાથે અથડાઈને તેનો નાશ કરશે અથવા બ્લાસ્ટ ફ્રેગમેન્ટેશન વોરહેડનો ઉપયોગ કરીને જે પરમાણુ વિસ્ફોટ કર્યા વિના મિસાઇલના પેલોડનો નાશ કરશે. આ કિસ્સામાં, હજુ પણ એવી શક્યતા છે કે પ્લુટોનિયમ અથવા યુરેનિયમ આ વિસ્તારમાં વિખેરાઈ શકે છે, જેનાથી વધુ રેડિયેશન થઈ શકે છે. જો કે, આ ટૂંકા અંતરનું રેડિયેશન આખા શહેરના વિનાશ કરતાં ઘણું સારું રહેશે.