અમદાવાદ,  : ભાગ્ય હંમેશા ગર્જના કરીને નથી આવતું. ક્યારેક તે જીવનમાં શાંતિથી સરકી જાય છે - એક માતાનો ધ્રૂજતો અવાજ, અણધારી ટ્રાફિક જામ, અથવા કોઈ કારણ વગર કરવામાં આવેલો ફોન કોલ. 12 જૂનના રોજ એર ઇન્ડિયા ફ્લાઇટ 171 માં સવાર થવાના હતા તેવા સાત લોકોએ અનુભવ્યું કે ભાગ્યની એક નાનકડી સિસોટી કેટલી જોરથી સંભળાઈ શકે છે. અમદાવાદથી લંડન જતી આ ફ્લાઇટ દુર્ભાગ્યવશ ઉડાન ભરી શકી ન હતી. અને આ ભાવિ મુસાફરો માટે, સમયનો વળાંક, અંતર્જ્ઞાન, કે માત્ર અસુવિધા જીવન અને મૃત્યુ વચ્ચેની ભેદરેખા બની ગઈ.
માતાના આંસુ: યમન વ્યાસનો ચમત્કારિક બચાવ
વડોદરાના યમન વ્યાસ, યુકેમાં બે વર્ષ કામ કર્યા પછી પોતાના પરિવારની લાંબા સમયથી બાકી મુલાકાત પૂરી કરીને પરત ફરવા તૈયાર હતા. તેમની લંડન પરત ફરવાની ટિકિટ કન્ફર્મ હતી, દસ્તાવેજો વ્યવસ્થિત હતા, અને બેગ પેક હતી. પરંતુ, જ્યારે તેઓ એરપોર્ટ જવા નીકળ્યા, ત્યારે તેમની માતા રડી પડ્યા. “થોડા દિવસ રોકાઈ જા ને, બેટા,” તેમણે કહ્યું. તેમની ભાવનાત્મક અવાજે યમનના નિશ્ચયને ભેદી નાખ્યો. તેમના પિતાએ પણ શાંતિથી તેમની વિનંતીને ટેકો આપ્યો. તે જ ક્ષણે, યમને ત્વરિત નિર્ણય લીધો – તેમણે પોતાની ફ્લાઇટ કેન્સલ કરી.
તે જ દિવસે પછીથી, દુર્ઘટનાના સમાચાર ફેલાઈ ગયા. યમને જણાવ્યું, “મારા ફોન પર ક્રેશના મેસેજ આવવા લાગ્યા. હું સ્તબ્ધ થઈને ઊભો રહ્યો. મારી માતાના આંસુએ મારો જીવ બચાવ્યો હતો.”
ગેટ પરથી પાછા ફર્યા: જૈમિન અને પ્રિયા પટેલની કિસ્મત
29 વર્ષીય જૈમિન પટેલ અને 25 વર્ષીય પ્રિયા પટેલ માટે, લંડનની તેમની ફ્લાઇટ વિદેશમાં એક મિત્ર સાથે આનંદમય રજાની શરૂઆત હતી. તેમના વિઝા તૈયાર હતા, બેગ પેક હતી. પરંતુ જ્યારે તેઓ એર ઇન્ડિયાના ચેક-ઇન કાઉન્ટર પર પહોંચ્યા, ત્યારે સમસ્યાઓ ઊભી થઈ. એરલાઇન સ્ટાફે તેમના કાગળિયામાં વિસંગતતાઓ શોધી કાઢી. ક્લિયરન્સ વિના, તેઓ બોર્ડિંગ પાસ આપી શક્યા નહીં.
દંપતીએ આજીજી કરી, દલીલ કરી કે પ્રસ્થાન પહેલાં સમસ્યા હલ કરવાનો સમય નથી. સ્ટાફ ટસનો મસ ન થયો. જૈમિને કહ્યું, “અમે તેમને આજીજી કરી. અમે એટલા ગુસ્સે હતા, એટલા હતાશ હતા. અમે ફક્ત પ્લેનમાં બેસવા માંગતા હતા.” એરપોર્ટ પર એક કલાકના તણાવ પછી, તેઓ હારીને ઘરે પાછા ફર્યા. પછી ફોન રણક્યો. પ્રિયાએ TOI ને જણાવ્યું, “એક મિત્રએ કહ્યું, ‘ટીવી ચાલુ કર – અત્યારે.’ જ્યારે મેં સમાચાર જોયા, ત્યારે હું શ્વાસ લઈ શકી નહીં. તે પ્લેન જેમાં અમે બેસવા માટે આટલા આતુર હતા… તે ક્રેશ થઈ ગયું હતું. મને ક્યારેય કોઈ વસ્તુ માટે ઇનકાર કરવા બદલ આટલો આભારી થયો નથી."
અગમ્ય અનુભૂતિ: સાવજી ટિંબાડિયાની છઠ્ઠી ઇન્દ્રિય
સાવજી ટિંબાડિયાની સીટ 1A આરક્ષિત હતી. તેમની બેગ પેક હતી, અને તેમનું મન લંડનમાં તેમના પુત્રને મળવા પર હતું. પરંતુ તે સવારે વહેલા, એક અજીબ બેચેની મનમાં છવાઈ ગઈ. કોઈ ગભરાટ ન હતો, કોઈ ચેતવણી ન હતી - માત્ર એક અસ્વસ્થતા.
તેમણે ફોન ઉપાડ્યો અને પોતાના પુત્રને ફોન કર્યો. તેમણે યાદ કર્યું, “મેં કહ્યું કે હું નહીં આવું. મને આજે ઉડાન ભરવાનું મન નથી થતું.” તેમણે TOI ને જણાવ્યું, “તેણે પૂછ્યું કે કેમ, પણ મારી પાસે કોઈ જવાબ ન હતો. મને બસ અજીબ લાગતું હતું." જ્યારે તેમણે પછીથી ટેલિવિઝન ચાલુ કર્યું, ત્યારે તેમની અગમ્ય ખચકાહટનો સંપૂર્ણ અર્થ સમજાયો. “મને સમજાયું કે તે લાગણીનો અર્થ શું હતો. ભગવાન સ્વામિનારાયણે મને બચાવ્યો.”
રસ્તાઓએ અટકાવી: ભૂમિ ચૌહાણનું ભાગ્ય
ભૂમિ ચૌહાણ મોડા પડ્યા હતા. અમદાવાદનો કુખ્યાત ટ્રાફિક એરપોર્ટ સુધીના તેમના પ્રવાસને અવ્યવસ્થિત કરી દીધો હતો. ડાયવર્ઝન, બોટલનેક, જામ – જ્યારે તે પહોંચ્યા, ત્યારે 12:20 p.m. થઈ ગયા હતા. બોર્ડિંગ ગેટ્સ 12:10 વાગ્યે બંધ થઈ ગયા હતા. તેમણે સ્ટાફને આજીજી કરી. તેઓ અડગ રહ્યા.
હૃદયભંગ અને ગુસ્સે થઈને, ભૂમિ પાછા ફર્યા અને ભરૂચની લાંબી મુસાફરી શરૂ કરી. મિનિટો પછી, ક્રેશના સમાચાર બધે ફેલાઈ ગયા. “મને વિશ્વાસ ન થયો. દસ મિનિટના ટ્રાફિકે બધું બદલી નાખ્યું. હું મારા પુત્રને ભારતમાં છોડીને જઈ રહી હતી – મને લાગે છે કે ગણપતિ બાપ્પાએ મને રોકી રાખી.”
વ્યવસાયિક અવરોધ: જયેશ ઠક્કરનો જીવ બૉચાવ્યો
વડોદરામાં જયેશ ઠક્કર શહેરના કેટલાક સૌથી મોટા ગરબા કાર્યક્રમોના આયોજક તરીકે જાણીતા છે. તેમને AI 171 માં સવાર થવાનો સંપૂર્ણ ઇરાદો હતો. પરંતુ વ્યવસાયિક કામ અર્થે તેમને કોલકાતા જવું પડ્યું, અને ત્યાંના વિલંબને કારણે સમયસર પાછા ફરવું અશક્ય બન્યું.
તેમણે કહ્યું, “મને સમજાયું કે હું નહીં પહોંચી શકું, તેથી મેં પછીથી બુકિંગ કરાવ્યું.” તે લોજિસ્ટિકલ અવરોધ – તે સમયે નિરાશાજનક – જીવન બચાવનાર નિર્ણય સાબિત થયો.
મોકૂફ રાખેલી સીટ: રવજી પટેલની કરુણ વાસ્તવિકતા
રવજી પટેલે પૂરતું સહન કર્યું હતું. મે મહિનામાં, તેમણે પોતાની પુત્રી ભારતીને કેન્સરથી ગુમાવી હતી. તેમના જમાઈ, અર્જુન પાટોળિયા, તેમની 8 અને 4 વર્ષની દીકરીઓ સાથે લંડન પરત ફરી રહ્યા હતા, અંતિમ સંસ્કાર પૂર્ણ કર્યા પછી.
અર્જુને રવજીને સાથે આવવા વિનંતી કરી હતી, જેથી તેમને coping કરવામાં મદદ મળે અને છોકરીઓને જોઈ શકે. રવજીએ નરમાશથી કહ્યું, “તેઓ મને આવવા માંગતા હતા, પણ મારે અહીં કામ હતું. મેં વચન આપ્યું કે હું બે અઠવાડિયામાં ઉડીશ. તેઓ સંમત થયા." હવે, પોતાની પુત્રી ગુમાવ્યાના માંડ 20 દિવસ પછી, રવજીને પોતાના જમાઈનો પણ શોક કરવાનો વારો આવ્યો.
આ ઘટનાઓ દર્શાવે છે કે કેવી રીતે ભાગ્યના નાના સંકેતો પણ જીવન અને મૃત્યુ વચ્ચેનો ભેદ બની શકે છે, અને કેવી રીતે સામાન્ય સંજોગો પણ અસામાન્ય પરિણામો તરફ દોરી શકે છે.