દુબઈ : "એ તો બસ એક થપ્પડ જ હતી." - આ એક એવી લાઇન છે જે મહિલાઓને વારંવાર સાંભળવા મળે છે – પરિવાર દ્વારા, સમાજ દ્વારા, અને ક્યારેક તો પોતાના દ્વારા પણ. પીડાને ઓછી આંકવી, તેને અવગણવી – આ જ ઘરેલુ હિંસાને વધુ ઘાતક બનાવે છે.

શારજાહમાં અથુલ્યાના કરુણ મૃત્યુ વિશે વાંચતા, મનમાં તરત જ બોલિવૂડની ફિલ્મ 'થપ્પડ' યાદ આવે છે. અથુલ્યા, એક યુવાન મહિલા જેણે વારંવાર કહ્યું હતું કે તે તેના લગ્નજીવનમાં નાખુશ છે, તેને મૌન સમર્થન મળ્યું, પરંતુ વાસ્તવિક કાર્યવાહી કરવા માટે ક્યારેય પૂરતું સમર્થન ન મળ્યું.

'થપ્પડ' એ કેટલીક એવી હિન્દી ફિલ્મોમાંની એક છે જેણે હિંસાના શાંત, અદ્રશ્ય સ્વરૂપોને શોધવાની હિંમત કરી છે. એવી હિંસા જેને તમે જોઈ શકતા નથી, પરંતુ અનુભવી શકો છો.
 
'થપ્પડ' શા માટે આટલી પ્રાસંગિક છે?
અનુભવ સિંહા દ્વારા દિગ્દર્શિત અને તારકલાકાર તાપસી પન્નુ દ્વારા ઉત્કૃષ્ટ અભિનયથી સજેલી 'થપ્પડ' કોઈ સામાન્ય ઘરેલુ હિંસાની ફિલ્મ નથી. તેમાં કાળી પડેલી આંખો, તૂટેલા હાડકાં કે ચીસો પાડતા ઝઘડા નથી. માત્ર એક જ ક્ષણની હિંસા છે – એક પાર્ટીમાં એક થપ્પડ – જે એક મહિલા માટે જીવનને ફરીથી આકાર આપવાનો ટર્નિંગ પોઈન્ટ બની જાય છે. તે જે બધું સામાન્ય માનતી હતી, જે બધું સહન કરવાનું શીખવવામાં આવ્યું હતું, તે બધું જ ફરીથી વિચારે છે.

અમૃતા (તાપસી પન્નુ) એક ગૃહિણી છે જે તેના પતિ વિક્રમ (પવૈલ ગુલાટી) ને ટેકો આપવામાં પોતાનો હેતુ શોધે છે. તેમનું જીવન સુમેળભર્યું લાગે છે: તે તેના સાસરિયાઓ સાથે આદરપૂર્ણ સંબંધ ધરાવે છે, ઘરને પ્રેમથી સંભાળે છે અને શાંત સંતોષ સાથે સવારની ચા પીવે છે. પરંતુ એક સાંજે, વિક્રમ, પ્રમોશન ન મળવાથી હતાશ થઈને, જાહેરમાં અમૃતા પર પોતાનો ગુસ્સો ઠાલવે છે – એક થપ્પડ મારીને.
આ એકલવાઈ, અપમાનજનક ક્ષણ એક વ્યક્તિગત આત્મનિરીક્ષણની શરૂઆત કરે છે.
 
આઘાતજનક વાસ્તવિકતા: "હીરો" જેવા દેખાતા પીડકો
'થપ્પડ' ની પ્રતિભા તેના સંયમમાં રહેલી છે. તે ચીસો પાડતી નથી, ઉપદેશ આપતી નથી. તે ફક્ત દાંપત્ય સંબંધોના સ્તરોને ખોલી નાખે છે, આપણને બતાવે છે કે કેવી રીતે મહિલાઓને પ્રેમ, સમાધાન અને પરિવારના સન્માનના નામે અનાદર સ્વીકારવાની શરત કરવામાં આવે છે.

ફિલ્મ વિક્રમને રાક્ષસી પીડક તરીકે બદનામ કરવાનો ઇનકાર કરે છે – તેના બદલે, તેને એક હકદાર, મહત્વાકાંક્ષી માણસ તરીકે દર્શાવવામાં આવ્યો છે, જે ઊંડી રૂઢિચુસ્તતાનું ઉત્પાદન છે અને તેણે જે કર્યું છે તેની ગંભીરતા પણ તે સમજી શકતો નથી.

અને આ જ તેને આટલું વાસ્તવિક, આટલું વિનાશક બનાવે છે. કારણ કે ઘણા પીડકો ખલનાયકો જેવા દેખાતા નથી. તેઓ એવા પુરુષો જેવા દેખાય છે જેને આપણે જાણીએ છીએ – મોહક, સારો ઇરાદો ધરાવતા, "સારા" પતિઓ જે માને છે કે તેમને એક ભૂલ, એક ગુસ્સો, એક થપ્પડ મારવાનો અધિકાર છે.
 
અથુલ્યાની કહાણી: એક દુઃખદ પુનરાવર્તન!
અથુલ્યાની કહાણી આ વાસ્તવિકતાને ફરીથી સામે લાવે છે. અહેવાલો અનુસાર, તેણે મિત્રો અને સહકર્મીઓને કહ્યું હતું કે તે તેના લગ્નજીવનમાં ખૂબ નાખુશ હતી. કે તે પીડાતી હતી. પરંતુ અમૃતાની જેમ, તેના શબ્દો પણ મદદ માટેની ચીસો જેટલા ગંભીર લાગતા ન હતા. આખરે, કોઈ દૃશ્યમાન ઘા નહોતા. કોઈ એવી ધમકીઓ નહોતી જે કોઈ ટાંકી શકે. તેથી દુનિયા આગળ વધી. જ્યાં સુધી ખૂબ મોડું ન થયું.

'થપ્પડ' એક અસ્વસ્થ, પણ જરૂરી પ્રશ્ન પૂછે છે: આપણે શા માટે કોઈ મહિલાને કાળા-વાદળી નિશાન પડે ત્યાં સુધી રાહ જોઈએ છીએ તે માનવા માટે કે તે દુઃખી છે? શા માટે એક થપ્પડ ગણાતી નથી?

ફિલ્મની ભાવનાત્મક પરાકાષ્ઠા ત્યારે આવે છે જ્યારે અમૃતા આખરે એક પારિવારિક પ્રાર્થના સભામાં ભાંગી પડે છે અને સ્વીકારે છે કે કેવી રીતે તે થપ્પડે તેની ગરિમા છીનવી લીધી, કેવી રીતે જે પ્રેમ તેને એકવાર લાગ્યો હતો તે ક્ષીણ થઈ ગયો છે. આ એક એવી ક્ષણ છે જે ઘણી મહિલાઓ જે આંતરિક સંઘર્ષનો સામનો કરે છે તેને પ્રતિબિંબિત કરે છે: તેમને સહન કરવાનું શીખવવામાં આવ્યું છે અને તેમની આત્મા હવે શું સહન કરી શકતી નથી તે વચ્ચેનો disconnect.

અથુલ્યાના મૃત્યુ પછી, સમાંતરતા જોવી મુશ્કેલ નથી. સમાજ હજુ પણ ભાવનાત્મક શોષણને ગંભીરતાથી લેતો નથી. આપણે તેને હજી પણ એવી વસ્તુ માનીએ છીએ જેને તર્કથી સમજી શકાય, સમજાવી શકાય અથવા મોટા ભલા માટે સહન કરી શકાય. પરંતુ જો તે "ભલું" એક મહિલાનો જીવ લઈ લે તો?

'થપ્પડ' જેવી ફિલ્મો શા માટે મહત્વની છે કારણ કે તેઓ તે વિચારને પડકારે છે. તેઓ આપણને ગ્રે વિસ્તારોનો સામનો કરવા દબાણ કરે છે, શાંત શરતને પ્રશ્ન કરવા કે જે મહિલાઓને પોતાની કિંમતે શાંતિ જાળવી રાખવાનું કહે છે.

અથુલ્યાની દુર્ઘટના માત્ર એક હેડલાઇન નથી. તે એક વેક-અપ કોલ છે જેને આપણે પહેલા પણ અવગણ્યો છે – અને જેને આપણે ફરીથી અવગણી શકીએ તેમ નથી. શું આપણે હવે જાગીશું?